ខណៈដែល “បងធំ” ប៉េកាំងស្ងាត់ៗប្រមូលស្តុកប្រេងទុកប្រើបានលើសពីមួយត្រីមាសទៅទៀត (៩០–១២០ ថ្ងៃ) ហើយអាចស្ងប់ស្ងាត់រស់ស្រួលនៅពេលតម្លៃប្រេងឡើងខ្លាំងដោយសារសង្គ្រាមនៅមជ្ឈិមបូព៌ា នោះ “ប្អូនតូច” ហាណូយវិញ មានសម្រាប់ប្រើបានប្រហែលតែ ៣២ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។
ហាណូយជ្រើសរើសផ្លូវផ្ទាល់ខ្លួនដែលពោរពេញដោយ “សិល្បៈ”។ គេនិយម “សន្សំអង្ករទុកពេលឃ្លាន” ប៉ុន្តែវៀតណាមវិញ សន្សំ… វិមានរាប់ពាន់ពាន់លាន និងរោងល្ខោនអូប៉េរ៉ាតម្លៃរាប់លានដុល្លារ ដើម្បីឲ្យមើលទៅថ្លៃថ្នូរបែបមនុស្សស៊ីវិល័យ។
ពេលវិបត្តិថាមពលវាយលុកមក “បងជិញ” រត់រកប្រភពផ្គត់ផ្គង់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ខណៈក្រសួងឧស្សាហកម្ម និងពាណិជ្ជកម្មក៏រហ័សដៃ “គិតលេខភ្លាម” ដំឡើងថ្លៃសាំង ដើម្បីសាកល្បងភាពអត់ធ្មត់របស់ប្រជាជន។ ដំណោះស្រាយល្អបំផុតដែលត្រូវបានលើកឡើងគឺ៖ “កង់យុទ្ធសាស្ត្រ”! ទាំងមិនស៊ីសាំង ទាំងជួយឲ្យប្រជាជនហាត់សាច់ដុំ ហើយក៏មិនបាច់បារម្ភថវិកាជាតិអស់ទៀតផង។ ព្រួញមួយបាញ់បានបីបួនគោលដៅ!
ប៉ុន្តែមានមតិខ្លះថា ឈុតឆាកល្អបំផុតត្រូវរង់ចាំដល់ខែមេសា នៅពេលដែល៖
• សាំងអស់ ប្រេងអស់ ប្រជាជននឹងប្ដូរទៅ… ដុតទៀន ដើម្បីបង្កើតបរិយាកាសរ៉ូមែនទិក។
• ឡានអគ្គិសនី និង Metro “ទំនើប” នឹងក្លាយជាម៉ាសដែកសិល្បៈដេកស្ងៀមនៅលើអាកាស ព្រោះបណ្ដាញអគ្គិសនីផ្ទុកលើសកម្រិត។
• ចុងក្រោយ នៅពេលតាមដងផ្លូវសល់តែសំឡេងខ្សែសង្វាក់កង់ឮក្រិកក្រកដោយកម្លាំងមនុស្ស ប្រហែលជាប៉ូលិសចរាចរណ៍នៅតែឈរយ៉ាងមាំមួនសួរថា៖ “ឯកសារធានារ៉ាប់រងកង់នៅឯណា?”
ពិតជាចក្ខុវិស័យឆ្លងសតវត្សរ៍មែន៖ ទៅកាត់ផ្លូវ ទទួលមុខមុនគេ ប៉ុន្តែដោយ… កង់រត់ដោយញើស!
អ៊ីចឹង តើត្រូវ “ឈានឡើង” តាមរបៀបណា?
